Waarschuwing aan alle meisjes met lang haar

Maandagavond laat zijn we teruggekomen uit Venetië, vanaf dinsdag weer druk aan het werk. De laatste zendingen met haarwerken die klaar zijn, komen binnen vanuit ons atelier op Bali. Deze moeten nog gecontroleerd worden, voorgewerkt en ingepland worden om af te leveren. Het kantoor team puzzelt tussen de overvolle agenda, alle afspraken aan elkaar. Onze atelier manager maakt overuren, zij bereid tussen de bedrijven door ook haar volgende zakentrip naar het atelier alweer voor. Begin Januari reist zij weer af om de puntjes op de i te zetten van onze nieuwe collectie Lacewigs.

Wat een nachtmerrie, voor de tweede keer in mijn carriere als haarwerkspecialist maak ik dit mee. Het begint met een telefoontje, Silvana krijgt een moeder aan de lijn of wij een haarwerk kunnen maken voor haar dochter van 13. Zij heeft haar haar verloren tijdens een ritje in een Kart auto. Ongeveer 15 jaar geleden heb ik ook al eens zo'n haarwerk moeten ontwerpen. Dat was ook een jong meisje met lang haar. Zij had haar haren niet vastgezet en weggewerkt, in een paar seconden tijd was ze een plek met een doorsnee van ongeveer 20 cm kwijt. Zij had door de snelheid hier bijna niks van gevoeld. Met wortel en al was het haar uitgetrokken, de grote ronde plek was super glad, zat geen stoppeltje meer op. Ik ging ging er vanuit dat dit weer zo'n zelfde geval was.

Ik loop mijn intakesalon binnen en tref een volle bak aan. Vader, moeder en zusje zijn meegekomen. Ze draagt een mutsje, waardoor ik nog niet helemaal zie wat de echte schade is. Na een kort intruductie gesprekje, kom ik er achter dat het deze keer wel om een heel ander verhaal gaat. Dit meisje had haren echt tot op haar kont. Ook dit keer was het haar niet vastgezet en weggegwerkt. In een paar seconden is haar gehele haar gescalpeert. Dit keer niet met wortel en al, maar met huid en al. Van voor tot achter is zij haar hele hoofdhuid met haar kwijt. Nu 7 maanden later, na tig operaties zit ze hier bij mij op de stoel. Een bikkelsterk meisje, ik vraag of zij haar mutsje even af wilt doen, zodat ik de schade kan bekijken. Mijn hart stopt even als ik het zie. Ik doe dit werk al ruim 27 jaar, en ben echt wel al heel veel tegen gekomen, maar wat ik nu zie, is zelfs voor mij traumatisch. Uiteraard ook omdat ik direct weet dat dit 13 jarige meisje levenslang getekend is. Ik ben een haarwerkspecialist, ik kan het mooiste haarwerk voor haar ontwerpen, maar mijn kunnen blijft helaas beperkt tot het maskeren van een plek. Inmiddels heeft zij door meerdere operaties weer een volledig met huid bedekte schedel. De huid van haar been is hiervoor gebruikt. Met heel veel mooie plastische cosmetische operaties hebben ze in ieder geval een contourlijn kunnen creeëren met de beperkte huid waar enigszins nog wel haarzakjes in zaten.

Het is vrijdag, vlak voor de feestdagen, onze haarwerkspecialisten staan overvol. Dit meisje is jarig en viert morgen haar feestje. Ik kan niet anders als toch naar beneden lopen en overleggen met mijn team of wij op de één op andere manier toch bij haar een prachtig haarwerk kunnen afleveren. Het gehele team stemt direct in, uiteraard gaan wij er alles op alles zetten om dit te bewerkstelligen. Ik ben zo gezegend met deze meiden. Het is ons gelukt, vader, moeder en zusje in tranen, omdat ze voor het eerst hun meisje weer zien, zoals zij was. Zij zelf was vooral blij. Wat een sterke meid. Voor het eerst sinds jaren nam ik mijn werk weer eens mee naar huis. Ik ben er de hele avond stil van. Zal uiteraard te maken hebben met het feit dat ik zelf een dochter van 13 heb met lang haar. Ik heb toestemming gevraagd om hier over te mogen bloggen, en de foto's te mogen plaatsen. Ik hoop echt ter harte dat iedereen die dit leest, goed nadenkt, de eerst volgende keer dat zij met losse haren in een attractie gaan zitten.

Tussen de bedrijven door appt mijn vriendin mij over de Kerst. Ik heb app op mn computer, dus tijdens het werk popt mn app vaak op, zo app ik stiekem de gehele dag door om ook mn prive zaakjes af te kunnen handelen. We hadden afgesproken dat we de kerst samen zouden vieren. Ze vraagt wat we met eten gaan doen. Gelukkig kent ze mij al 40 jaar en weet hoe mijn ongeorganiseerde systemen werken. Ook weet ze dat puntje bij paaltje altijd alles geregeld en op tijd klaar is. Zij is daarintegen mijn tegenpool, alles is ruimschoots op tijd tot in de puntjes geregeld. Mijn idee komt ter plekke op. Ik app terug dat het mij een fantastisch idee lijkt als de mannen de boodschappen doen, en daarna gezellig saampjes gaan koken. Kunnen wij lekker bijkletsen. We appen even heen en weer welke winkels er op tweede kerstdag open zijn en binnen een paar minuten hebben we het kerstdiner geregeld. Houd natuurlijk wel in dat het nu echt voor de deur staat. Je begrijpt m al. Ook dit keer heb ik weer geen kadootjes. Maar wat geef je 2 kinderen die alles al hebben en nooit ergens om vragen. Geen tijd om nu verder over na te denken. Duty Calls . . .

De werkweek vliegt voorbij, de laatste zaterdag voor Kerst hebben we een bedrijfsuitje. Even gezellig eten met zn allen bij van der Valk. Zo leuk, iedereen even rustig te kunnen spreken. Op de zaak komen we elkaar sporadisch tegen, iedereen werkt bij ons in eigen prive salons. Af en toe in het atelier komen we elkaar weleens vluchtig tegen, als een collega toevallig net een haarwerk aan het wassen is, of als er voorgewerkt word. Verder werkt iedereen 1 op 1 met haar eigen klant voor de volledige privacy van onze klanten. Juist zo leuk om nu eens in alle tijd met elkaar te kletsen.

 

Voor mij houdt hierna het werk even op. De agenda zit overvol, er kan echt niks meer bij, mijn werk op de zaak bestaat voornamelijk uit haarwerken verkopen, al mijn andere werkzaamheden kan ik ook van huisuit doen. Na mijn drukke jaar vond onze Directeur het belangrijk dat ik deze week even voor mijzelf nam om het nieuwe jaar weer fris te kunnen knallen. Nou, dat heb ik geweten, ik werd op slag ziek. Ik ben echt nooit ziek, want dat vind ik zonde van de tijd. En al helemaal niet als er mensen op mij rekenen. Dat was nu niet het geval, de zaak liep vloeiend op volle toeren, daar was ik even niet nodig. De kinderen hadden een trainingskamp in België, waar zij zelfstandig met hun coach heen gingen. Wel eng hoor, voor het eerst ga ik niet mee. Ik boek een hotel voor ze, en ze vertrekken met zn vieren. Twee broers en zussen, zo mooi. Ik druk de gedachten weg van wat als . . . Zal je toch gebeuren, op 1e kerstdag hebben ze de laatste training en moeten ze nog terug rijden. Nee, niet aan denken. Ik heb nou eenmaal kinderen die voor hun sportcarrière veel zullen moeten reizen, dus loslaten. . .  

Al met al het was voor mij dus geoorloofd om ziek te zijn, geheel in mijn eigen tijd. Nou dat heb ik geweten, wat een drama. Ben nog nooit zo ziek geweest, zelf naar de toilet gaan was te veel inspanning. Samina kwam ook grieperig terug van het trainingskamp. Huus werd gek, nu twee vrouwen die hij volledig moest verzorgen. Hij zegt "dit trek ik niet hoor, 2 vrouwen". Altijd leuk om op zo'n moment een cultuur grapje te maken, dus ik zeg "in jouw cultuur hebben ze 7 vrouwen" waarop hij weer terug kaatst dat ik dat niet helemaal goed had begrepen. Die 7 vrouwen verzorgden de man. . . in ons gezin verzorgt de man de vrouwen . . .

Kerst verloopt toch weer iets anders als voorspeld. Op zondag voor kerst bedacht manlief dat we nog niet eens een kerstboom hadden. Gelukkig na onze nu 19 jarig samenzijn weet hij precies hoe ik de boom graag zie. Een geoliede machine met z'n dochter. Binnen 2 uur is de boom opgetuigd en al. De kadootjes hebben we op de valreep nog gescoord bij een winkeltje in Amstelveen waar ik gelukkig altijd slaag. Auto voor de deur en inladen maar. Het was een succes!!!Dan het eten, ook dit is alweer veranderd. De coach en tevens Alissio's trainingsmaatje Yassine komt ook eten. Hij is Marokkaans en eet alleen maar Halal. De mannen krijgen het dus makkelijk, We hebben een completen rijsttafel bij een Turks restaurant besteld. Ze hoeven het nu alleen maar op te halen. Samina had met haar vriendinnetjes nog snel een hoop kleine kadootjes gehaald, zodat we het Kerst spel konden spelen. Zo leuk hoe ook de volwassenen heel fanatiek de opdrachten uitvoerden. Helaas moest ik halverwege de avond al afduipen en bracht ik liggend op de bank de avond verder door. 

De griep zet helaas nog even door het nieuwe jaar in. Mijn eerste werkdag ben ik nog niet gewenst, bang dat ik ons personeel aansteek. Maar wat veel ernstiger uit zou pakken, ik heb negen van de tien keer een zieke klant voor mij zitten. Ik mag absoluut niet een klant aansteken waarvan hun weerstand al behoorlijk is aangetast. Lastige situaties zijn dit. Vandaag, werkdag 2 in het nieuwe jaar ben ik toch maar weer begonnen. En zoals mijn man al voorspelde, ik voel mij altijd snel opknappen zodra ik maar weer aan het werk ga.

 

 

Artikel geplaatst op: 3 januari 2019