Tripje Venetië

De week is weer omgevlogen, drukke dagen zo voor de feestdagen omdat we dan een aantal werkdagen missen. Uiteraard wil iedereen die op tijd haar haarwerk of lacewig besteld heeft nog nét het nieuwe haar afgeleverd hebben voor deze dagen. De telefoon staat roodgloeiend, er komen nog 2 zendingen aan vanuit ons atelier, maar de agenda zit al behoorlijk vol, dus het kantoor personeel is bijzonder creatief alle afspraken nog aan het inplannen. Gelukkig heeft het salon personeel zelf al aan aangeboden over te willen werken.


Op de afdeling marketing gaan 4 van de 6 nieuwe marketing campagnes live, super spannend . . . De eerste eigen campagnes gemaakt door mijn eigen zoon. 

In de nacht van dinsdag op woensdag worden we wakker gemaakt, het gaat niet goed met mijn vader. Mijn ouders wonen bij ons in, omdat mijn vader dag en nacht verzorging nodig heeft. Enorme paniek, mijn vader heeft al eens een attack gehad en had nu exact dezelfde symptomen. Z'n linker arm was verlamd en zn handen helemaal blauw. Z'n spraak was heel raar, dus we hebben direct een ambulance gebeld. Uiteindelijk bleek z'n DBS apparaat uit te staan. Mijn vader is een beetje een robotje geworden, hij heeft een plaatje in zn hersens dat met een afstandbediening bestuurd word. Mag natuurlijk niet zomaar uitgaan, maar ja . . . het blijft een aparaatje. Gelukkig trok hij weer snel bij, toen het apparaat weer aan stond.

Wij hebben over het algemeen een emotioneel beroep maar afgelopen week was wel heel heftig. 2 bekenden van mij kregen hun lacewig afgeleverd omdat ook zij getroffen zijn door kanker en hun haar gaan verliezen door een chemokuur. Beide zijn drie weken geleden geweest voor een consult, nét nadat zij de diagnose "kanker" hadden gekregen. Wij zorgen dan dat er binnen drie weken een prachtig exemplaar klaar ligt, die gedurende een jaar hun eigen haar kan vervangen. Als de chemokuur start, begint je haar in de meeste gevallen tijdens de derde week uit te vallen. Klanten kunnen er dan voor kiezen om bij ons te komen, zodat wij de rest van hun haar er afhalen en zij direct over kunnen stappen naar hun "tijdelijke" kapsel. Dit moment is vreselijk emotioneel, toch kiezen veel vrouwen hier uiteindelijk voor, omdat de constante confrontatie met heftig uitvallende haren ook verschrikkelijk is. De Lacewig is nodig gedurende de kuren, en na de kuren nog een aantal maanden. Net zolang tot het eigen haar weer op een lengte is, waar zij zich weer goed bij voelen. 


Dan is het alweer donderdag, ik heb om 08:30 een afspraak in Hilversum. Daarna snel naar de zaak, mijn laatste werkdag voor onze Venetië trip. Dus ontzettend druk, gelukkig valt het overwerken mee, en rij ik om half zeven naar huis. Daar zit Samina al klaar met een stijltang, Oh ja, trainen ging niet door vandaag want een gedeelte van de K1 wedstrijdgroep is vandaag al vertrokken. Sam kon hierdoor eindelijk eens naar een schoolfeestje. Ze heeft nogal een bos haar, dus hier ben ik wel even mee bezig. Ze kleedt zich om, en natuurlijk moet ik dan ook Alissio en Huus nog knippen. Al jaren zeg ik dat zij gewoon afspraken bij een barber salon moeten maken, dat ik écht geen zin heb om in de schaarse vrije tijd die ik heb, hun te gaan knippen. Maarja . . . wie luistert er naar mij. Ze weten toch wel dat ik ze niet voor "PIEP" laat lopen, dus ben ik gewoon weer aan het bijbeunen. Sam inmiddels klaar, wat een plaatje om te zien, op naar het schoolfeest. Koffers inpakken, laatste werkzaamheden afwerken en om 00:30 Sam weer ophalen van haar feest. Snel slapen, want om 06:00 gaat de wekker. Morgen vliegen we naar Italië, Samina heeft een karatetoernooi.


Vrijdag om 07:45 verzamelen we op Schiphol om naar de Youth Cup en tegelijkertijd voor de senioren de Venice cup te vliegen. In de middag komen we aan, en rijden meteen door naar de hal om te registreren en te wegen. We zijn er met een grote groep van onze sportschool Fightin Nabil, omdat er 2 toernooien tegelijk draaien. Voor de jeugd én de senioren, echt super gezellig. Wat wel een behoorlijke organisatie met zich meebrengt. Topsport wordt in Nederland helaas niet echt gestimuleerd, alles moet zelf geregeld en bekostigd worden. Onze senioren hebben het uiterst zwaar, zij trainen, geven les, coachen en begeleiden de jeugd. daarnaast moeten ze ook nog hun eigen wedstrijden draaien en zorgen dat er geld verdiend wordt, omdat alles zelf betaald moet worden.

Je bent pas een team als we ook hier een beetje in helpen. Dus wij hebben een 8 persoons huisje en een 9 persoonsbusje gehuurd. Huus, mijn man, rijdt vrolijk tig keer heen en weer, naar het vliegveld om anderen op te halen, die ook nog op tijd moeten registreren en wegen. De eerste van onze ploeg moet die avond al vechten. Rond 23:00 uur gaan we op weg naar ons huisje, onderweg nog een stop om te eten, want dat moet ook nog gebeuren. Rond half ' één s nachts komen we aan. Snel slapen, om half zes gaat alweer de wekker. De eerste twee van de senioren moeten in de ochtend al vechten. Ik heb besloten om in twee ploegen te gaan, zodat de jeugd die later die dag moet, nog even uit kan blijven slapen. Dus je begrijpt het al, Huus moet weer taxi spelen. We zitten ongeveer drie kwartier van de hal af. 

Een kleine intro over dit toernooi. Het is wereldwijd een zeer hoog toernooi, 2700 deelnemers uit 67 landen voor de Youth Cup en de Venice Cup voor de senioren 946 inschrijvingen uit 41 landen. De twee toernooien worden gelijktijdig gehouden in twee hallen naast elkaar.


Het eerste gevecht, Yassine gaat flink los, maar moet helaas vroegtijdig zijn wedstrijd staken. Zijn vinger is uit de kom, Alissio gaat met hem naar het ziekenhuis om hem weer recht te laten zetten en hem te laten spalken. Om de beurt staan er vechters op de mat, helaas in twee hallen dus om iedereen te kunnen zien, blijven we heen en weer lopen. Dag twee eindigt weer rond middernacht. Lynn en Omar, twee van onze senioren pakken podiumplekken. Echt zo knap op dit hoge niveau. Helaas ligt de rest er de eerste ronde meteen uit. Een paar van onze club komen 1 of 2 rondes door. Bedenk wel dat in Nederland echt alles van jezelf uit moet komen én uiteraard de sportschool waar je traint. Ten opzichte van de meeste andere landen, waar Topsport vaak de enige manier is, om ergens te komen in het leven. Het is een mentaliteit instelling. Alles of niks, de levensstandaards zijn anders, zij reizen rustig 3 dagen en nachten door in bussen en dan is het vechten of je leven ervan af hangt. Er is een budget en als jij mag gaan voor jouw categorie, móet je ook presteren, anders zwaait er wat. Én ben je ook je plekje voor de volgende keer kwijt. Niet dat onze kinderen er niet alles voor doen. Maar het is toch een ander knopje in het hoofd.

De volgende ochtend kunnen we iets rustiger aan doen, de laatste vechters hoeven pas laat in de ochtend te beginnen. Helaas verliest Samina meteen haar eerste wedstrijd met 1-0, en ligt zij meteen uit het toernooi. Zo enorm balen, er zit echt zoveel meer in. Maar de zenuwen spelen zo op. Dit is juist waarom we deze toernooien al doen. Ervaring opdoen en alvast wennen aan de druk en het niveau van deze hoge toernooien. Geen enorm verlies, dus ze moet voor zichzelf weten dat ze wel tegen het niveau aan zit. Helemaal omdat ze absoluut niet vocht, zoals ze normaal vecht. Maar dat heeft iedereen, op de mat komt er maar half uit van wat erin zit. Die killer mentaliteit die ik hierboven beschreef wat de buitenlanders bezitten, moet bij hun nog groeien. Ervaring meenemen en op naar het volgende toernooi. . . 

De volgende dag vliegen we laat in de middag terug naar Nederland, we zetten eerst nog één van onze sporters af bij het vliegveld, die een vlucht eerder heeft. Dan gaan we nog even de toerist uithangen in Venetië.

Rond 22:30 thuis, weer rapido naar bed, want de volgende dag weer vroeg Samina naar school brengen en hurryup aan het werk. Geld verdienen voor het volgende toernooi . . .

 

Artikel geplaatst op: 18 december 2018