Niemand zag die kale plek, maar ik wel . . .

Liesbeth is weer blij met foto’s die van haar worden gemaakt

“Niemand zag die kale plek, maar ík wel!”

 

 

Haaruitval met als gevolg (bijna) kale plekken kan op diverse manieren ontstaan. De 54-jarige Liesbeth Vollebregt uit Almere werd er in 2011 mee geconfronteerd toen ze de ziekte van Crohn bleek te hebben, die gepaard ging met een schildklieraandoening. De medicijnen leidden tot haaruitval. Na acht jaar zoeken, belandde Liesbeth bij Jennifer Hoeve. Nu kijkt ze weer met plezier naar foto’s die van haar zijn gemaakt.

 

In 2011 kreeg Liesbeth plotseling vreselijk pijn in haar maag. Na meer dan twee jaar intensieve onderzoeken die geen resultaat hadden, bleek in 2013 de diagnose: ziekte van Krohn. Intussen bleek ook haar schildklier veel te snel te werken, waardoor ze enorm afviel. Inmiddels slikt ze al jaren medicijnen die de schildklier weer vertragen, “waardoor ik nu langzaamaan weer dikker word.” Een van de bijwerkingen van haar medicatie is haaruitval. “Dat vond ik heel erg. Ik had al niet zo’n dik haar, maar nu was er weinig van over.” 

 

Van blond naar donker

Hoewel Liesbeth altijd als blondine door het leven was gegaan, probeerde ze de plek waar je op haar hoofdhuid kijkt, die zich bovenop aan de zijkant bevindt, te camoufleren door haar schouderlange lokken donker te verven. Dit bleek geen goede oplossing want zo viel de plek alleen maar meer op. Het gevolg is dat Liesbeth al jaren niet meer happy is als ze foto’s van zichzelf onder ogen krijgt. “Iedereen zegt dat-ie niets ziet op de foto, maar ík zie het wel! Je bent nou eenmaal extra kritisch naar jezelf toe.”

 

Samen met haar dochter, die kapster is, zocht ze eindeloos naar een oplossing die wél zou werken. Na heel wat googelen, stuitte Liesbeth pas dit jaar op Jennifer Hoeves Haarwerken. Ze trok meteen de stoute schoenen aan en maakte een afspraak voor een intakegesprek. “Iedereen was enorm aardig. De dames kijken meteen naar jouw hoofd en soort haar en bespreken de opties, uiteraard ook qua haarkleur.” 

 

Half haarstuk

Na ongeveer twee maanden was het haarstuk klaar. Opgewonden toog Liesbeth naar Oostzaan om het resultaat te bekijken en uit te proberen. “In het begin is het heel raar als zo’n ding op je hoofd zit, maar na een kwartier voel je er niets meer van.” Ze beschrijft hoe ze het haarstuk eenvoudig met behulp van schuifklemmen vast kan zetten en hoe ze haar nieuwe kapsel onder zware weersomstandigheden heeft getest. “Ik ben tijdens een storm met de hond gaan wandelen en mijn haarstuk bleef keurig op z’n plek”, vertelt ze enthousiast. Concluderend stelt Liesbeth tevreden: “Ik vind het mooi staan en kan weer blij zijn met foto’s die van me worden gemaakt.” 

 

Artikel geplaatst op: 25 mei 2020