Multitasken, en de eeuwige vraag, doe ik het goed als moeder??

Multitasken, dat is de hoofdfactor hoe ik mijn leven in stand houd. Uit onderzoek is gebleken dat eigenlijk niemand goed is in multitasken. Dat je eigenlijk altijd beter bent in taken na elkaar te doen dan door elkaar heen. Dat is werkelijk waar. Nu ik inmiddels de 45 bijna aan ga tikken en altijd een behoorlijk druk bezette agenda heb, voelt het gek genoeg, alsof ik het rustiger heb dan ooit. Dat komt omdat ik in de loop van de jaren ontzettend veel heb geleerd. Ik kan nu weken, zelfs maanden vooruit plannen. Waardoor het lijkt alsof ik honderd dingen tegelijk moet doen, maar inmiddels weet ik dat ik wel een tijdlijn heb met activiteiten die ik moet doen. Maar dat alles op zn tijd gebeurt. Dit alles kan ik na jaren dag en nacht en weekenden doorwerken inmiddels doen, want tegenwoordig hoef ik ook lang niet meer alles alleen te doen.

Een relaxed kantoor om in alle rust optimaal te presteren

Ik neem jullie even mee terug in de tijd . . .

Ik begon mijn eigen zaakje toen ik 24 was. Een klein salonnetje met grote ambities. Ik wilde een haarverlenging salon, met een apart gedeelte voor mannen en voor Black Hair. Er kwamen twee medewerkers bij die ieder hun eigen afdeling hadden en 1 stagiaire. Ikzelf zou de europese kant en verlengafdeling behartigen. Het idee was super, helaas kwam ik erachter dat hard werken en dag en nacht bezig zijn met je doelen en ontwikkelingen niet in de ambitie van de andere medewerkers zat. Die wilden wel heel graag een zaakje opbouwen voor zichzelf in mijn zaakje, maar gingen er eigenlijk vanuit dat alles vanzelf zou gaan. Al snel besloot ik dus maar verder te gaan in mijn eentje met alleen een stagiaire om mijn gedeelte wel te laten slagen. Dat was heel hard werken, doelen stellen, plannen maken, flyers, acties, bedenk het maar en ik deed het. In deze tijd was er nog geen social media, dus alles moest van mond tot mond. En na een aantal enorm zware maanden, begon mijn zaakje echt te lopen. Er kwam steeds meer mond op mond reclame en ik werd langzaamaan een begrip in Zaandam als het ging over moderne kapsels en haarverlengingen. 

Als ik nu terugreken snap ik ook mijn logica niet geheel meer, maar destijds leek het mij waarschijnlijk een fantastisch idee om juist in deze drukke, stressvolle periode een gezinnetje te stichten. Vlak voor mijn 25e werden Huus en ik ouders van onze prachtige zoon Alissio. Niet echt een handige tijd voor een startende onderneming zou ik nu denken, maar in die periode leek het allemaal erg logisch. Wat ik hiermee wil duidelijk maken is dat ik van jongs af aan dus al erg ambitieus ben, en dat het mij toch best goed afgaat om veel dingen door elkaar heen te moeten plannen. 

De zaak in een door Piet Boon ontworpen pand

Inmiddels is dat kleine zaakje uitgegroeid tot één van de grootste haarwerksalons van ons land. De basis is gelegd, ik heb het nu wél voor elkaar om een team onder mij te hebben die net als ik enorme ambities hebben en die als het moet dag en nacht met de zaak bezig zijn. Trots ben ik hierop, want inmiddels ben ik moeder van 2 prachtige kids die, je begrijpt het al, net als hun moeder ook erg ambitieus zijn. Alissio is inmiddels 18 en mijn dochter Samina is bijna 14. Beide kids hebben naast hun "kind" zijn met alle beslommeringen eromheen hun topsport carrière. Zoals velen van jullie misschien al weten staat die van mijn zoon inmiddels helaas even op een laag pitje omdat hij voor een zware operatie staat, maar die van zijn zusje gaat volop door. Zo reisden wij afgelopen week af naar Limassol in Cyprus. Daar deed zij mee aan de Youth League. Dit zijn karate toernooien op het hoogste Wereldniveau. Te vergelijken met Premiere League toernooien voor volwassenen.

Per jaar hebben zij ongeveer 25 buitenlandse toernooien, gelukkig zijn deze op voorhand al bekend. Dus ze worden op de zaak al ingepland, mijn team weet dan precies wanneer ik er wel en wanneer ik er niet ben. Gedurende de opgroei periode was ik altijd aanwezig bij alles wat écht belangrijk was voor mijn kinderen. Ik kan wel zeggen dat ik een beetje een control freak ben, dus buiten dat ik in mijn werk de beste wil zijn, wilde ik uiteraard ook voor mijn kinderen de beste moeder zijn. In hun jeugd werkte ik onder onze woning, dus ook al was ik niet altijd "aanwezig" ik was wel altijd binnen hand bereik. In de avonden, nachten en de weekenden werkten ik mijn plannen uit en bereidde ik alles voor, wachtend op het moment dat zij iets groter waren en ik de zaak nog groter kon maken. Vanaf het moment dat Alissio naar de middelbare school ging, ben ik buitenshuis gaan werken en kon ik langzaam de zaak groter laten groeien. Super trots ben ik op het feit dat het mij zo snel gelukt is, dat of ik er nu wel of niet ben, alle aspecten kunnen doorlopen. De zaak is totaal gedigitaliseerd, dat ik waar ook ter wereld inzage heb in alles. De meiden zijn stuk voor stuk fantastisch, ieder op zijn eigen gebied en ook zij kunnen dingen van elkaar overnemen, mocht er onderling een zieke zijn.

 

Echt apart, mijn oudste jongen al zo groot, hij brengt ons naar Schiphol, klaar om te vertrekken

Dit geeft mij de ruimte om samen met mijn kinderen hun ambities na te streven. Omdat ik vanaf mijn jonge volwassen jaren al nooit veel tijd voor een écht privéleven heb gehad, ik bedoel hiermee, op visite gaan, stappen en vriendinnen, is dit ook niet iets wat ik mis. Ik heb er simpelweg geen tijd voor. Een handje vol vriendinnen weten hoe ik ben, weten van mijn bestaan af, en vinden het niet erg dat we elkaar niet al te vaak zien. De momenten dat we elkaar wel zien, hebben we dan ook weer veel bij te kletsen. Ook mijn vriendinnen hebben drukke leventjes, dus het is prima zo. Iedere avond staat ingepland met karate trainingen, veel weekenden gaan op in wedstrijden, reizen of clinics. Gek genoeg heb ik hier inmiddels een soort nieuw groepje opgebouwd met sociale contacten. Allemaal ouders zonder eigen leven, die net als ons, ons leven laten leiden door de toernooien van de kids. 

Hier gaat 't allemaal beginnen

Hoe zien deze "snoepreisjes" er uit . . .  

Nou het klinkt allemaal romantischer als dat het is, het zijn absoluut geen 5 dagen vakantie in een zonnig oord.

 

Diva's zijn aangekomen. En natuurlijk is het ook even genieten

Afgelopen donderdag vlogen we weer met 35 Nederlandse kinderen, alle coaches, begeleiding en ouders naar Cyprus. Het toernooi was verdeeld over 3 dagen. Donderdag avond waren we laat in het hotel, vrijdagochtend moesten we met z'n allen verzamelen. Dan moeten de kinderen registreren en wegen. Denk wel even, dit zijn 1600 deelnemers uit 58 landen. Complete chaos is dit ieder toernooi weer. En dan te bedenken dat het temperatuurtje heerlijk is om langs het strand te liggen, maar voor zoiets absoluut niet. Na de registratie hebben ze nog een gezamenlijke scherpte training. Dan keren we allemaal terug naar onze hotels en maken we ons klaar voor de avond.

Done!! Beach training met ons Team

De eerste sporters beginnen aan hun toernooi en de rest is toeschouwer. Dag 2 eindigt laat in de avond, vlak voor de sluiting van het dinerbuffet racen we het hotel in. Nog steeds hebben we niks van het hotel, het mooie zwembad of het strand gezien. Met heel veel geluk hoeven we op dag 3 pas in de middag aanwezig te zijn, maar omdat de kids natuurlijk ook optimaal moeten presteren, moeten ze wel uitgerust en niet uitgeblust zijn. Dus de ochtend vol in de zon, zwembad en zee is niet heel verstandig. Wel genieten we nu even van het mooie hotel waarin we verblijven. Na deze toernooidag is het weer donker als we bij het hotel aankomen. We besluiten om vanavond even een avondje buiten het hotel te eten. Ook vanavond kan het niet te laat worden, want dag 4, de laatste toernooidag moet mijn dochter vechten.

Voordat we naar de hal gaan, snel nog even een fotootje in de zon

Na het ontbijt vertrekken we weer richting de zaal. Samina is dood nerveus. Er komt zoveel spanning voor die kinderen bij kijken. Je vraagt je wel eens af, waarom doen ze zichzelf dit aan. Ook voor ons als ouders is het verschrikkelijk, je kan ze hier echt niet mee helpen. Ze zijn aan hun lot overgelaten als ze daar in de arena staan. Prachtig gezicht overigens, een enorme tribune, een arena met 6 wedstrijdmatten waar je op neer kijkt. Het niveau is verschrikkelijk hoog. Voordat de Poole van je kind begint, komen ze allemaal oplopen. De vloer is blauw/rood gekleurd van de matten en dan al die kinderen in spierwitte pakken op een rij. Aan de overkant staan dan alle scheidsrechters in keurige driedelige pakken. Ze groeten af met een buiging en het gaat nu echt beginnen.

Daar staat ze dan, laatste toernooi met facemask en lichaamsbescherming

Het kan zomaar zijn dat je er de eerste ronde uit ligt, want het is een afvalrace. Dat houdt in dat je dus voor 1 minuut en 30 seconden of fame, vierenhalf uur heen vliegt, dagen in de hallen hangt, dan weer vierenhalf uur terugvliegt. En bedenk even dat dit meestal houten of plastic stoeltjes zijn. Vieze, onhygiënische toiletten. Vaak met een prullenbakje waar je wc papier in moet met alle vrouwelijke maandelijkse ongemakken dus zichtbaar. Wat je allemaal niet over hebt voor je kinderen.

Laatste seconden voordat ze de mat op moet, ik kan niks meer voor haar doen . . .

Onze kids moeten opgewassen zijn tegen landen als Rusland, Jordanië, Azerbadijan en nog 55 meer. In de meeste landen is karate net zo belangrijk als bij ons voetbal. In NL is karate helaas een ondergeschoven kindje, daarom vind ik dat het voor ons een enorm grotere overwinning is als ze al een paar rondes doorkomen. Ons doel was minstens 1 ronde door te komen. De laatste wedstrijd voordat Samina op moet nadert zijn einde. Samina zit naast haar coach klaar. Ze is echt dood nerveus, zo zenuwachtig heb ik haar nog nooit gezien.

Stoot naar het hoofd, is 1 punt

Dat is ook een dingetje, als ze voor het eerst met wedstrijden beginnen, staan ze er heel open in, en is iedere winst partij fantastisch. Naarmate ze echt wat meer toernooien vechten, leren ze ook iedereen kennen en ook veel tegenstanders. Dan komt naast de gewone zenuwen, opeens ook het gevoel van gezichtsverlies onder elkaar erbij kijken. En alle vragen in hun hoofd, als ik niet win, vindt mn coach mij dan nog wel goed, of word ik uit het Nationale team van NL gezet en god mag weten wat er nog meer door die hoofdjes heen gaat. Op al haar toernooien dit jaar, binnen en buitenland heeft ze podiumplekken gehaald, dus in haar hoofd móet ze presteren.

Een prachtige mawashi geri, ze scoort hier 2 punten mee

Ze groet af en begint de wedstrijd, ik zie dat ze er goed in staat, ze wint haar eerste wedstrijd met 6-0. Yesss!!!! lekker, in the pocket . . . Ze staat er lekker in en vecht zich tot de kwartfinales. Deze verliest zij op vlaggen, naar mijn idee echt zwaar onterecht. Maar ja, dat denken ouders altijd. Gelukkig denken de bondstrainers van NL er hetzelfde over, ze hebben haar kwartfinale wedstrijd geanalyseerd en hun conclusie was dat het niet eens op beslissing had mogen aankomen, ze had echt meerdere keren gescoord. Bitter, maar het is niet anders, als het had gelopen zoals het had moeten lopen, had ze op een Youth League om een medaille gevochten. Dat is echt heel vet. Ik ben al enorm trots op wat ze bereikt heeft. Ze boekte weer vooruitgang ten opzichte van haar laatste toernooien, ondanks de zenuwen en is weer een ervaring rijker. Zelf is ze boos en erg teleurgesteld, dat hoort erbij. 

Op de laatste dag hadden we 1 vrije dag, dus dan is het altijd SHOPPEN!!! Rayan draagt als een echte gentleman alle tassen van de meiden

Op deze momenten denk ik wel, wat doe ik haar aan. Ik geef haar de mogelijkheid om aan dit soort toernooien mee te kunnen doen. Ondanks dat ze fantastisch gevochten heeft, heel ver is gekomen is ze absoluut niet tevreden, boos en zwaar teleurgesteld in zichzelf. Ik heb zelf 2x een Burnout gehad, de derde keer dat ik er tegenaan liep, heb ik mijzelf heel hard onder de loep genomen en heb ik gelukkig een andere afslag in kunnen slaan, waardoor ik nu zo relaxed in het leven sta. De grootste definitie van een Burnout is dat je de lat voor jezelf te hoog legt, dat je doelen voor jezelf stelt die niet haalbaar zijn en dan keer op keer teleurgesteld bent dat het je niet is gelukt. Dat je niet meer blij of tevreden bent met wat je wél hebt gehaald. Wat ben ik aan het doen, zorg ik dat straks mijn dochtertje zo'n leven lijd? Dat ze straks in haar tienerjaren al een burnout opbouwt? Moet ik haar hiervoor behoeden, of hoort dit er bij als je een echte Topsporter wilt worden?? Zulke moeilijke beslissingen, wanneer doe je het goed als ouder. Moet je ze beschermen of maak je ze juist sterker. Wie zal het weten.

Proost, op het succesvolle toernooi

Laat in de avond in het hotel krijgen we te horen dat door haar prestaties op de Youth League, Samina door mag naar Jong Oranje. Samina zat bij het Nationale jeud team van NL (12-16 jr). Ze mag nu door naar de offieciële  NL selectie. De bondstrainers van Jong oranje en haar eigen coach hadden na het toernooi nogmaals haar wedstrijden geanalyseerd. Ik ben apetrots. Samina is nu alweer zenuwachtig voor de nationale trainingen. Weer tig vragen door die kleine hersentjes. 

Trotse grote broer komt ons ophalen met een grote Balon voor Sam

Voor mams houdt dit in dat ik nu ook nog eens iedere zondag 2 trainingsuren in Leusden erbij heb. Hahaha, alles voor de kinderen.

Vanavond vertrekken we naar Nijmegen, morgen wordt Alissio aan zijn linkerheup geopereerd, hopelijk met succes, dan kan hij ook de mat weer op.

Artikel geplaatst op: 8 mei 2019