In 4 maanden 6 landen bezocht en toch 24/7 werken . . .

In 4 maanden 6 landen bezocht en toch 24/7 werken . . .

 

Het is alweer even geleden dat ik mn laatste blog schreef. Er is weer een hoop gebeurt in de afgelopen paar maanden. Alissio is inmiddels aan z'n heup geopereerd en is alweer langzaam aan het trainen. Net na de operatie stonden we allemaal versteld van hoe snel hij weer op de been was. De week z'n operatie ging hij alweer aan het werk en startte direct met 2x in de week intensieve fysiotherapie. We dachten allemaal dat hij zo weer op de mat zou staan. Helaas waren we iets te positief. Hij probeert 2x in de week mee te trainen, naast z'n fysio, maar red het nog steeds nét niet om de volledige trainingen mee te kunnen doen. Dit frustreert hem enorm. Gelukkig heeft hij inmiddels een super lieve en prachtige vriendin, waar hij veel leuke dingen mee samen doet. Daarnaast zit hij volop in het werk en heeft hij bijna wekelijks cursussen, dus echt heel veel tijd om te treuren is er niet. Mijn kleine jongen is inmiddels een echte volwassen kerel geworden. 

 

 

Op de zaak zijn we druk bezig met onze nieuwe haarwerkenlijn. Er komt een compleet nieuwe serie haarstukken en pruiken aan met de nieuwste montuur materialen in de mooiste kleuren. Het gaat om een standaard collectie waarbij we met een voorraad werken, zodat mensen die snel een standaard haaraanvulling nodig hebben, niet heel lang hoeven te wachten.

 

Omdat wij “helaas” ontzettend veel “jonge” vrouwen ontvangen die op het punt staan een chemokuur te moeten ondergaan, hebben wij onze Goldwig ontwikkeld van Europees haar. Een semi Lacewig, die bij iedereen fantastisch zit, makkelijk in gebruik is, zonder lijm of tape blijft zitten. Deze lijn is binnen 3 weken te leveren. 

 

 

Samina is inmiddels 14, dat betekent dat ze voor haar karate; meetmoment wedstrijden moet draaien. Deze wedstrijden deed ze al, alleen gaat het nu ook echt om de punten. Met die punten kan je geselecteerd worden voor een EK of een WK. Het meetcriterium voor het WK was tot een kwartfinale komen op een Youth League en een podiumplek op een internationaal Toernooi. Gedurende een jaar zijn er 6 meetmomenten. Helaas is Samina pas net 1 maand 14 om mee te kunnen dingen voor het WK. Ze had in Limassol op de Youth League een kwartfinale gevochten, helaas werd ze pas een maand later 14. Die podiumplaats had ze te pakken in Oostenrijk. Net 1 dag na haar verjaardag moest ze in een nieuwe, hogere categorie vechten U16 en ja hoor ze flikt t gewoon. Ze vecht uiteindelijk om een derde plek tegen Luxemburg. Haar tegenstander zit al lang in deze categorie en draait zelfs al EK’s en WK’s. Sam wint de partij en behaald een derde plek. 

 

 

Een week daarna vliegen we naar Kroatië, daar is een trainingskamp met karateka’s van over de hele wereld. Ruim 2500 sporters, gevolgd door een Youth League. Sam heeft haar eerste wedstrijd tegen Bulgarije. Dat meisje staat nr 3 op de wereldranglijst en heeft het laatste EK de derde plek behaald. Een flinke kluif dus, gelukkig wist zij dit niet. Ze draait een fantastische wedstrijd en staat tot echt de allerlaatste seconde met 1-0 voor. OMG wat een spanning, de laatste seconde stapt ze per ongeluk buiten de mat. Ze word gediskwalificeerd. Echt niet te doen dit!!! Ik denk dat ik dood ga, daar aan de kant. Ze heeft zelf nog niet eens door wat er is gebeurd. Ze staat ook in een tent te vechten met alle toeschouwers direct om de mat heen, waardoor ook de coach niet te verstaan is. Dus ze ziet opeens de hand van de scheidsrechter de andere kant op gaan. Nu heeft ze het door. Echt hoor, zo zielig, ze houd zich sterk, loopt de mat af en om de hoek barst ze in tranen uit. Mijn hart breekt. 

 

Dit was even het laatste toernooi van dit seizoen. We gaan lekker een weekje uitrusten op Mallorca. Nadat we terug zijn, zouden we beginnen met de verbouwing aan onze woning. Sinds een klein jaartje wonen mijn ouders bij ons, op de plek waar voorheen mijn salon was, onder onze woning. We hebben alles zo verbouwd dat het rolstoelvriendelijk is, omdat mijn beide ouders met rollators lopen. Mijn vader heeft al ruim 20 jaar Parkinson en kan eigenlijk niet meer zelfstandig wonen. Voor mijn moeder word het ook allemaal te zwaar, dus hebben we besloten dat ze bij ons zouden gaan wonen. Uiteraard wil ik dat ze dan ook piekfijn wonen en dat ze ook bij ons boven kunnen komen. Dus wilde ik nog een aantal extra aanpassingen en een lift laten bouwen. Inmiddels tig bouwtekeningen en gemeente aanvragen verder, waarbij al onze goed bedoelde verbouwingsaanvragen keer op keer weer worden afgekeurd, zou ik met mn aannemer de verbouwing zo aanpassen dat het binnen de normen van de gemeente zou blijven. 

 

 

Nét voordat ik dit in gang zou zetten keek ik toch nog een keer op Funda. Iets wat ik de afgelopen jaren wekelijks deed. Maar omdat een dubbele bewoning zo moeilijk te vinden is, kon ik nooit het juiste huis vinden.  We zijn natuurlijk zelf ook een gezin en mn ouders zijn ook al die jaren zelfstandig geweest. Dus samenwonen moet wel zo zijn dat we ons ook allemaal volledig weer even terug kunnen trekken. Iets ongekends gebeurd, ik vind een prachtige woning in Westzaan, waar dubbele “zelfstandige” bewoning mogelijk is. Aan het water, mijn man is gek op vissen, hoe is het mogelijk. Dus nu in plaats van een mega verbouwing, word het een mega verhuizing. 

 

De testfase van de nieuwe lijn is supergoed verlopen en de lijnen worden in productie genomen. De zakenreis naar het atelier word voorbereid en in November zal onze ateliermanager weer naar het verre oosten vliegen om de laatste controle checks uit te voeren voordat we alles naar Nederland krijgen. In de tussentijd is er wel al een kleine voorraad aanwezig. We kunnen de klanten die heel snel het mooiste haarwerk nodig hebben direct helpen. 

 

De school is weer begonnen en dus zo ook het karate toernooien seizoen. Na een oefen toernooitje in Duitsland begint het meteen met een meetmoment, Dutch Open. Samina wordt eerste, dus heeft ze weer puntjes binnen. Het weekend daarna Lion Cup in Luxemburg, ook een meetmoment. Na een zwaar gefrustreerde wedstrijd ligt ze er helaas de eerste ronde meteen uit. Een schrale troost, haar coach, trainer en bondstrainer zien allemaal hoe onterecht ze heeft verloren. Maar ook dit hoort bij het leven. Diep ademhalen en doorgaan. Wel heel jammer, want dit was het laatste meetmoment voor het EK. En omdat Sam maar 3 maanden mee kon dingen gezien haar leeftijd is het dubbel zuur. 

 

Nu weer een weekend verder zit ik te wachten op het vliegveld in Mexico. Samina heeft er weer een toernooi opzitten. Een Youth League in Monterrey. Hoewel we vaak met meerdere van de club reizen incl. coachen, doen we deze trip met z'n 2en. Van een andere Nederlandse club zijn er wel 2 coachen aanwezig, dus 1 daarvan zou ook Samina coachen. Echter iets wat nooit voorkomt, doet nu het geval. De jongens en meiden poules lopen samen. Dit houd nu dus in dat Samina niet gecoached kan worden. Hier komen we de avond voordat ze miet achter. Youth League toernooien zijn echt de hoogste toernooien in de karate. Dus om op zo’n toernooi alleen te staan, helemaal in een land waar ze ook nog eens geen engels spreken is niet echt prettig. Ze was al op van de zenuwen, nu dit erbij komt, kan ze wel door de grond zakken. Ik contact iemand anders van karate die uitkomt voor Curaçao, om te vragen of zij eventueel Sam wilt coachen, maar ook dit is tricky, want zij moet vlak voor Sam. Tot het moment van de line-up is het nog niet zeker. Ze kijkt mij vragend aan vanaf de arena. Ik knik dat het goed komt, maar weet t eigenlijk helemaal niet zeker. De angst is van haar smoeltje af te lezen. Uiteindelijk komt het goed. Sam vecht zich weer op tot de kwartfinales, deze verloor ze van Japan. Ze had een herkansing om de derde plek, deze bleef 0-0. Dan beslissen er 5 scheidsrechters wie er wint. 2 kiezen voor Sam, helaas 3 voor Duitsland. Ze word 5e. Is echt een top prestatie, maar je begrijpt t al. Sam is zwaar teleurgesteld. 

 

 

Ons verblijf in Mexico is bijzonder. Er praat en verstaat bijna niemand Engels. Op de wegen mag je denk ik zelf bepalen of je met z'n 2en of met z'n 5en naast elkaar wilt rijden, want belijningen hebben ze niet. Links en rechts inhalen, alles mag. Er is ook totaal geen logica in de routes. Gelukkig vind ook niemand t erg als ik voor de zoveelste keer van helemaal links opeens iedereen moet afsnijden om de afslag helemaal rechts te moeten nemen. Omdat je zo aan het zoeken bent, let je ook echt totaal niet meer op stoplichten, evenmin of je een weg wel of niet in mag rijden. Alles wat je maar bedenken kan om je rijbewijs in beslag te laten nemen heb ik in de afgelopen dagen voor elkaar gekregen. Op rijden met alcohol uiteraard na dan. 

 

Mexico is een land van tegenstellingen. De ene dag denk je, waar ben ik terecht gekomen. Alles is wazig, grauw, vies, oud en stuk. En opeens is de smog weg. Dan zie je het land totaal anders. Monterrey is een soort vallei, dus de smog blijft hangen. Maar de dagen dat het helder was, wat een verschil. Een prachtig landschap, kleurrijk en met een skyline, te mooi voor woorden. We verblijven in het hoogste gebouw dus we kijken rondom uit over de hele vallei. Bergen tot in de wolken, bewoont met kleurrijke huisjes. Ghetto buurtjes met prachtige grote gebouwen ernaast. We hebben op onze vrije dag rondgereden en de mooiste plekjes ontdekt. Hoe meer het ging schemeren, hoe mooier ons uitzicht werd. En ondanks dat wij iedereen afsneden, midden op de weg stil stonden of gingen keren. Ondanks dat wij een paar keer overstekende mensen bijna aanreden, omdat ik weer eens door rood reed. Niemand werd boos of stak z'n middelvinger op. Wat wel ook was gebeurd in de dagen dat wij er waren, een afrekening. Zo bij ons in de straat op klaar lichte dag. Een auto doorzeefd met kogels. Hoe bedoel je het land van de tegenstellingen. 

 

Het is hier inmiddels 20:55, Nederlandse tijd 03:55. Ik sta op het punt om te boarden wanneer ik deze blog heb geschreven. We vliegen door naar Mexico City, daar verblijven we nog een nacht in een hotel en overdag gaan we de stad bekijken. De avond daarna vliegen we door naar Nederland. Weer een weekje weinig slaap, slopende zenuwen en mijlen vliegen zitten erop. Mijn moppie is weer een ervaring rijker. 

 

Ik zit inmiddels alweer twee dagen op kantoor. We hebben volgende week en de week daarop fotoshoots ingepland staan. Alles is in volle gang om het jaar mooi af te kunnen sluiten en super vers het nieuwe jaar in te gaan…

Artikel geplaatst op: 4 oktober 2019