De impact van Covid 19 zo anders, prive of zakelijk . . .

Daar zit ik dan, met mn laptop op mn schoot in mn prachtige nieuwe huiskamer. In alle rust sta ik tegenwoordig op, loop chill een half uur met mn honden, ik woon sinds kort midden tussen de landerijen. Nog geen 5 minuten lopen en ik omgeef mijzelf in een wereld waar de gehele mensheid lijkt te zijn opgegaan in rook. Als ik over de velden heen kijk, zie ik alpaca’s, de apartste schapen met hun lammetjes en tal van watervogels, gevolgd door hordes kleine pulletjes. Nooit in mijn leven heb ik tijd gehad om om mij heen te kijken hoe mooi de Nederlandse cultuur eigenlijk is. Veelal lopen mijn zoon en schoondochter een rondje met mij mee. Na de ochtend wandeling ontbijten we met het hele gezin uitgebreid aan tafel, iets waar wij voorheen nooit tijd voor hebben gehad. 

 

Rond 10 uur pakken we allemaal onze laptops en gaan mijn zoon en ik aan het werk. Mijn dochter en schoondochter starten dan hun online schoolopdrachten. Na 2 uurtjes stoppen we even om heerlijk in de zon op ons terras aan het water even wat koels te drinken. De kinderen gaan dan een workout doen, om daarna weer een paar uur geconcentreerd door te gaan met ons (school) werk. Met z’n allen bekijken we wat er gegeten wordt die dag en geheel in harmonie doet de ene helft boodschappen en dekt de andere helft de tafel. Ik kook iedere dag de heerlijkste recepten, want ik heb alle tijd. Ik kom niet meer racend uit mijn werk, om daarna weer te racen naar een training van mijn dochter. Aan tafel eten met het hele gezin hebben wij nooit kunnen doen. Mijn man was meestal laat thuis uit zijn werk, ik had geen tijd om te eten, en mijn kinderen aten, vooraf klaargemaakte maaltijden uit de vriezer. Mijn kinderen hebben inmiddels de leeftijd dat er ook geen discussies meer zijn over wie wat doet, dus na het eten word er gezamenlijk afgeruimd en afgewassen. 

 

En hoe fijn is het dat mijn ouders, de opa en oma van mijn kinderen tot ons huishouden behoren. Die zijn niet eenzaam, ze genieten samen met ons van het zonnige terras en trekken zich terug wanneer ze hun rust moeten pakken.

 

Het voelt zo dubbel allemaal. Jarenlang heb ik 24/7 keihard gewerkt om mijn dromen na te streven, doelstelling op doelstelling gemaakt. Mijzelf helemaal gek gemaakt met deadline na deadline. Geen seconde niet productief zijn, want zodra ik dat deed, zou ik niet genoeg tijd hebben om alles te bereiken wat ik inmiddels bereikt heb. Altijd dat onzichtbare gehijg in mn nek. Natuurlijk is hierbij een groot gedeelte van het “normale” gezinsleven erbij ingeschoten. Hier ben ik deels debet aan, omdat ik altijd aan het werk was, maar toen mijn kinderen ouder werden, namen zij ook een gedeelte voor hun rekening door hun 6 dagen in de week trainingsschema’s. Het liep altijd gewoon zo, niemand hoorde je erover, maar omdat we nu door deze crisis opeens allemaal zoveel tijd over hebben, pakken we deze gegeven Quality time zeker met beide handen aan. Het lijkt bijna wel een sprookje.

 

Dit is de privé impact van de Covid 19 uitbraak. Zakelijk blijft er helaas weinig van dit idyllische sprookje over. 

 

Mijn collega en ik staan online constant met elkaar in contact en volgen het nieuws op de voet. Omdat wij veel handel drijven met China, waren wij al voor een groot gedeelte goed voorbereid op wat er zou gaan komen. We wisten dat het onvermijdelijk was dat wij in Europa ongeschonden uit deze strijd zouden komen. Op voorhand hebben wij onze voorraden nóg meer vergroot om maar niet nee te hoeven te verkopen in het geval de grenzen uiteindelijk dicht zouden gaan. Ongeveer 7 weken geleden merkten we dat er langzaamaan steeds meer afspraken gecanceld werden. De angst was nu ook Nederland binnen gekomen. Natuurlijk begonnen wij ons al langzaam zorgen te gaan maken. Ruim 5 weken geleden kwam de eerste strop. De salon moest dicht . . . Je weet dat het eraan zit te komen, we volgden elke seconde het nieuws, maar toch . . . als het dan opeens echt uitgesproken word door onze minister President en als hij dan ook nog eens de pijn aanhaalt die wij als ondernemers voelen, hou ik het niet meer droog. Sterk blijven, dat is wat ik altijd wil, voor mijn omgeving, maar ook voor mijn personeel. Het is hetzelfde als je iets naars hebt meegemaakt. Zolang niemand aan je vraagt hoe het met je gaat, kan je alles nog aan. Maar als iemand op dat moment echt met empathie aan je vraagt hoe het met je gaat, dan knap je. Dat is wat de persconferentie met mij deed. 

 

Gelukkig herstel ik altijd snel en was het na dit nare bericht direct een drukte van belang in onze salon app. Mijn meiden zijn fantastisch, iedereen voelde mee en kwam met ideeën en oplossingen. Op deze momenten kun je echt zien dat ze hard voor de zaak hebben. Al is het mijn levenswerk, zij voelen hetzelfde voor de zaak. Dit verwarmd mijn hart dan weer enorm en samen komen we er zeker wel uit. Gelukkig hebben we flink wat vlees op de botten, na jarenlang enorm netjes de zaak te hebben gerund, dus in principe mag ik niet klagen. Maar toch doet het pijn, mijn mooie zaak gesloten, de rolluiken dicht. Natuurlijk, omdat wij een zorg verlenend beroep zijn, mogen wij in uiterste geval wel noodgevallen behandelen, maar uiteraard zijn dit de meest kwetsbare mensen van onze samenleving en kiezen zij er voor om voorlopig thuis te blijven. 

Wekelijks krijgen we zoals gewoonlijk de al bestelde haarwerken en pruiken binnen. De meiden houden dit allemaal keurig bij en maken ze allemaal al klaar voor het moment dat we weer open mogen. Gelukkig blijven de vragen via de telefoon en de mail gewoon komen en iedereen hoopt erop dat we snel weer open mogen. 

 

We hebben inmiddels alle voorzorgsmaatregelen getroffen om zodra het sein groen gegeven word en we weer open mogen, niks ons nog in de weg zit. Van automatische dranger van de voordeur, tot alcohol dispensers door de gehele zaak heen, van geautomatiseerde kraan tot spatschermen, mondkapjes en spatmaskers. Kosten nog moeite word gespaard zodat straks onze klanten, maar zeker ook ons kostbare personeel zich compleet veilig zullen voelen.

 

Alle hoop was gevestigd op 21 april, in alle programma’s werd ons vak “contactberoepen, zoals kappers” continu benoemd. We gingen er toch echt wel een beetje vanuit dat we na de 28e voorzichtig open zouden mogen. Domper 2 kwam als een klap in mijn gezicht aan. Wat een desillusie, ook de contactberoepen mochten hun werk nog niet hervatten. Weer biggelden de tranen over mijn wangen. Maar ik moet mij groot houden, ik heb namelijk een dochter die in net zo’n benarde positie zit. Zij ziet ook alles waar ze al die jaren zo hard voor getraind heeft tussen haar vingers doorglippen. Ze was helemaal afgetraind, ze stond op het punt om toernooi na toernooi te draaien met als doel, klaar maken voor de eindtoernooien. Het ene na het andere toernooi werd geannuleerd, volgende week zouden we naar Cyprus vertrekken voor weer een Youth League, Sam was er helemaal klaar voor. Zij en haar personal trainer werken schema’s af, zodat je precies voor de belangrijke toernooien helemaal op scherp staat. Alles valt in het water. Ik moet haar positief houden, anders is alles waar ze jaren voor getraind heeft voor niks geweest. Ze mag de moed niet laten zakken, dit is haar droom, ze heeft er zoveel voor gelaten, ze heeft zoveel discipline gehad om zover te komen. Als ze nu wanhoop in mijn ogen ziet, zal zij langzaamaan ook de hoop verliezen. Ik haal diep adem, en roer nog maar een keer in de pannen, dek de tafel en we gaan weer gezellig met z’n allen eten. 

 

Inmiddels is er alweer een hotline aan de gang in onze salon app. Ook wij staan nog op scherp, klaar om alle klanten straks allemaal zo snel mogelijk weer van dienst te zijn, zodra we groen licht krijgen van onze minister. Ik hoop eerder vandaag dan morgen, maar wanneer het ook zal zijn, we zijn er klaar voor !!

 

Veel Liefs,

 

Jennifer Hoeve

Artikel geplaatst op: 23 april 2020